Historia blackjacka

Wczesne początki

Nikt nie potrafi dokładnie określić, jak narodziły się gry karciane, jednak historię blackjacka można dość wiarygodnie prześledzić na podstawie zachowanych źródeł. Współczesny blackjack prawdopodobnie wywodzi się z włoskiej gry „Thirty-One” (Trentuno). Najstarsza znana wzmianka pochodzi z 1440 roku, kiedy włoski mnich Bernardyn ze Sieny potępiał hazard, co doprowadziło do zniszczenia tysięcy kości, kart i plansz do gry.

Rozprzestrzenienie się w Europie

Trentuno szybko rozprzestrzeniło się po Europie, zdobywając popularność we Francji, Hiszpanii, Anglii i Irlandii. Celem graczy było uzyskanie sumy 31 punktów lub jak najbliższej tej wartości. W tej grze asy były warte 11 punktów, króle, damy i walety — 10, a pozostałe karty swoją wartość nominalną. Nie istniały jeszcze nowoczesne elementy blackjacka, takie jak przekroczenie 21 (bust), ubezpieczenie czy podwojenie stawki.

Najlepsze kasyna z blackjackiem na prawdziwe pieniądze (USA)

• Bezpieczne
• Licencjonowane
• Szybkie wypłaty

Miejsce	Kasyno		Bonus powitalny	USA	Graj
		BoVegas Casino	$5500 Welcome Pack		Zagraj teraz
2		Cherry Gold Casino	$2700 Welcome Pack		Zagraj teraz

Kolejna wzmianka o tej grze pojawiła się w 1865 roku w książce Ed. S. Taylora „The History of Playing Cards”. Autor odwoływał się do włoskiej kompilacji z 1526 roku autorstwa Bernie, w której opisano Trentuno, co wzmacnia tezę o włoskim pochodzeniu gry.

Wzmianki w literaturze

Gra pojawia się ponownie w literaturze francuskiej między 1532 a 1542 rokiem, w powieści François Rabelais „Gargantua i Pantagruel”. W XXII rozdziale wymieniono wiele ówczesnych gier, w tym „one-and-thirty”, co świadczy o jej dużej popularności:

«… Gdy rozłożono dywan, przyniesiono wiele kart, wiele kości oraz niezliczoną liczbę plansz do warcabów i szachów. Tam grał we flush, primero, the beast, trump… one-and-thirty…»
Rozdział XXII „Gargantua i Pantagruel”

Narodziny współczesnego blackjacka

Bezpośrednim poprzednikiem współczesnego blackjacka jest hiszpańska gra „Ventiuna” (Dwadzieścia jeden), po raz pierwszy wspomniana przez Miguela de Cervantesa w 1613 roku w opowiadaniu „Rinconete i Cortadillo”. W Ventiuna gracze starali się osiągnąć 21 punktów, nie przekraczając tej wartości. As mógł być liczony jako 1 lub 11 punktów. Co ważne, hiszpańska talia nie zawierała ósemek, dziewiątek ani dziesiątek — konstrukcji bardzo zbliżonej do współczesnego blackjacka.

W tym samym okresie, w XVII-wiecznej Francji, pojawiła się gra „Vingt et Un” (Dwadzieścia jeden). W przeciwieństwie do hiszpańskiej wersji, tutaj zarówno gracze, jak i krupier mogli podwajać stawkę, prawdopodobnie pod wpływem gier Chemin de Fer i French Ferme.

We Włoszech rozwinęła się podobna gra o nazwie „Sette e Mezzo” (Siedem i pół). Używano talii zawierającej siódemki, ósemki i dziewiątki. Figury liczyły się jako pół punktu, karty numerowane jako jeden punkt, a król karo pełnił rolę jokera. Przekroczenie sumy 7,5 punktu skutkowało bustem — podobnie jak w dzisiejszym blackjacku.

Blackjack w Ameryce

Blackjack trafił do Stanów Zjednoczonych po Rewolucji Francuskiej, w 1794 roku, gdy hazard został zalegalizowany. Początkowo gra nie zdobywała popularności, dlatego kasyna wprowadzały specjalne premie, by przyciągnąć graczy. Jedną z najbardziej znanych promocji była wypłata 10:1 za układ zawierający króla pik i dziesiątkę — rękę, którą zaczęto nazywać „blackjack”. Nazwa utrzymała się nawet po zniknięciu tych bonusów, zastąpionych przez współczesną wypłatę 3:2 za asa i kartę o wartości 10.

W XIX wieku blackjack został zakazany w Stanach Zjednoczonych, co zepchnęło grę do podziemia. Dopiero legalizacja hazardu w Las Vegas w latach 30. XX wieku przywróciła blackjackowi oficjalny status, a gra stała się jedną z najbardziej uwielbianych w amerykańskich kasynach.

Powiązane artykuły